Portretverhalen 2025
-
Lizzy
Ik groeide op in een gezin waarin beide ouders een verstandelijke beperking hadden. Als kind stond ik al onder toezicht van jeugdzorg. Mijn vader had vermoedelijk autisme en mijn moeder had officieel de diagnose licht verstandelijke beperking (LVB). Zij konden mij niet bieden wat ik nodig had. Er was wel veel liefde, dat ben ik zeker niet tekort gekomen. Maar liefde alleen is niet voldoende. Structuur, veiligheid en begeleiding ontbraken volledig thuis.
-
Juda
Sommige mensen zeggen: Denk goed na of je later de zorg voor je broer op je wilt nemen. Maar hoe dan? Het is mijn broer. Je gaat toch ook niet nadenken of je van je moeder houdt? Ik denk er soms over na wat er gebeurt als mijn ouders er niet meer zijn. Waarschijnlijk neem ik dan de verantwoordelijkheid op me. Niet omdat het moet, maar omdat ik er wil zijn.
-
Kaan
Terwijl veel studenten van mijn leeftijd zich druk maken over tentamens en bijbaantjes, besteed ik een deel van mijn week aan een andere belangrijke taak, namelijk aan de mantelzorg voor mijn opa en oma. Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelfsprekend voelt. Voor mij is zorgen iets wat je doet uit liefde.
Portretverhalen 2024
-
Martijn
Ik zie mij meer als Robbert’s beschermingsbroer, zijn buddy, dan dat ik mijzelf als zijn mantelzorger zie. Ik besef mij dat ondanks dat mijn broer een deel van mijn identiteit is, dat het belangrijk is om ook je eigen identiteit te ontwikkelen. Het is belangrijk om je eigen pad te bewandelen. Om je bewust te zijn van de balans tussen mantelzorger zijn en je eigen identiteit, en dat je daarin je eigen keuzes kunt maken.
-
Cyanne
Mijn mentor, beste vriendinnen en mijn vriend zijn op de hoogte van de thuissituatie, maar verder praat ik er weinig over met anderen. Dat heeft niet met schaamte te maken, maar misschien meer met dat ik het lastig vind om te beseffen hoe snel het soms gaat en daarover mijn emoties te uiten. Eigenlijk is het wel fijn om met medestanders hierover te kunnen spreken. Met jongeren die ook snappen hoe het is om voor iemand te zorgen.
-
Andi
Ik heb een broer met meerdere beperkingen die extra aandacht en ondersteuning nodig heeft. Hij is thuis erg druk en raakt snel overprikkeld. Daar moeten we met zijn allen rekening mee houden. Ik begrijp mijn broer niet altijd zo goed en dan weet ik niet wat ik moet doen. Ik zou graag wat van mijn broer willen overnemen, om te kunnen voelen wat hij voelt, want dan kan ik het ook beter begrijpen.
Portretverhalen 2023
-
Lizzy
Ik groeide op in een gezin waarin beide ouders een verstandelijke beperking hadden. Als kind stond ik al onder toezicht van jeugdzorg. Mijn vader had vermoedelijk autisme en mijn moeder had officieel de diagnose licht verstandelijke beperking (LVB). Zij konden mij niet bieden wat ik nodig had. Er was wel veel liefde, dat ben ik zeker niet tekort gekomen. Maar liefde alleen is niet voldoende. Structuur, veiligheid en begeleiding ontbraken volledig thuis.
-
Juda
Sommige mensen zeggen: Denk goed na of je later de zorg voor je broer op je wilt nemen. Maar hoe dan? Het is mijn broer. Je gaat toch ook niet nadenken of je van je moeder houdt? Ik denk er soms over na wat er gebeurt als mijn ouders er niet meer zijn. Waarschijnlijk neem ik dan de verantwoordelijkheid op me. Niet omdat het moet, maar omdat ik er wil zijn.
-
Kaan
Terwijl veel studenten van mijn leeftijd zich druk maken over tentamens en bijbaantjes, besteed ik een deel van mijn week aan een andere belangrijke taak, namelijk aan de mantelzorg voor mijn opa en oma. Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelfsprekend voelt. Voor mij is zorgen iets wat je doet uit liefde.